ഓം നമോ ഭഗവതേ വാസുദേവായ
ഭഗവത് ഗീത നിത്യജീവിതത്തിൽ -89
അക്ഷരബ്രഹ്മയോഗഃ ശ്ലോകം 11 – 13
യദക്ഷരം വേദവിദോ വദന്തി
വിശന്തി യദ്യതയോ വീതരാഗാഃ ।
തത്തേ പദം സംഗ്രഹേണ പ്രവക്ഷ്യേ ॥ 8-11 ॥
ശ്ലോകം 11: ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവർക്ക് മാത്രം പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയുന്ന എല്ലാ തിരുവെഴുത്തുകളുടെയും ശാശ്വതാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ചുരുക്കമായി നിങ്ങളോട് പറയും. ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ നിസ്വാർത്ഥരും സ്വാർത്ഥ ബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തരുമായവർ ഈ പരമമായ ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കുന്നു.
ശ്ലോകം 11-ൽ, സ്വാർത്ഥ ആസക്തികളിൽ നിന്ന് മുക്തമായിരിക്കെ, നിത്യജീവിതത്തിൽ ആത്മനിയന്ത്രണവും നിസ്വാർത്ഥതയും ഉള്ളവർക്ക് മാത്രമേ ഈ ശാശ്വതാവസ്ഥ കൈവരിക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന് പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു..
ശാശ്വതമായ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കാൻ, നാം ഈശ്വരനെക്കുറിച്ചുള്ള ആശയത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങേണ്ടതുണ്ട്. നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ശാശ്വത വശമായ, സമയത്തിനും സ്ഥലത്തിനും അതീതമായ ദൈവിക സത്തയെയാണ് ദൈവികത സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. എല്ലാ അതിരുകൾക്കും അതീതമായ ആത്യന്തിക യാഥാർത്ഥ്യമാണത്. ഈ ദൈവിക സത്തയെ ആത്മീയ പരിശീലനങ്ങളിലൂടെയും ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിലൂടെയും സാക്ഷാത്കരിക്കാനാകും.
ഈ അവസ്ഥ കൈവരിക്കണമെങ്കിൽ ആത്മനിയന്ത്രണം വളർത്തിയെടുക്കണം. ആത്മനിയന്ത്രണം എന്നത് ഒരാളുടെ ചിന്തകൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, പ്രവൃത്തികൾ എന്നിവ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള കഴിവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആത്മനിയന്ത്രണം പരിശീലിക്കുന്നതിലൂടെ, വ്യക്തികൾക്ക് അവരുടെ മനസ്സിന്റെ മേൽ വൈദഗ്ദ്ധ്യം നേടാനും ആന്തരിക ഐക്യബോധം വളർത്തിയെടുക്കാനും കഴിയും. ആത്മീയ വളർച്ചയിലും ധാരണയിലും ഊർജം കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ ഈ അച്ചടക്കം ഒരാളെ അനുവദിക്കുന്നു.
കൂടാതെ, ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ നിസ്വാർത്ഥരായിരിക്കുക എന്നത് നിർണായകമാണ്. വ്യക്തിപരമായ നേട്ടത്തിനോ അംഗീകാരത്തിനോ വേണ്ടിയുള്ള ആഗ്രഹമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുക എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം. സ്വാർത്ഥ ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കുന്നതിനായി സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, വ്യക്തികൾക്ക് അഹംഭാവത്തെ മറികടന്ന് തങ്ങളുമായും മറ്റുള്ളവരുമായും ഉള്ള ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ കഴിയും. ഈ നിസ്വാർത്ഥത നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകവുമായി ഏകത്വവും ഐക്യവും നൽകുന്നു.
കൂടാതെ, പരമോന്നത ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കുന്നതിൽ സ്വാർത്ഥ ബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വയം മോചിതനാകുന്നത് ഒരു പ്രധാന പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. ഭൗതിക വസ്തുക്കളുമായോ ബന്ധങ്ങളുമായോ ആശയങ്ങളുമായോ ഉള്ള ആസക്തി നമ്മുടെ ആത്മീയ പുരോഗതിയെ തടസ്സപ്പെടുത്തിയേക്കാം. ജീവിതത്തിന്റെ ഈ താത്കാലിക വശങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തുകയും ഭൗതിക ലോകത്തിന്റെ നശ്വരത തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, ഉള്ളിലെ ശാശ്വതമായ സത്തയിലേക്ക് അവരുടെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചുവിടാനാകും.
സർവദ്വാരാണി സംയമ്യ മനോ ഹൃദി നിരുധ്യ ച ।
മൂർധ്ന്യാധായാത്മനഃ പ്രാണമാസ്ഥിതോ യോഗധാരണാം ॥ 8-12 ॥
ഓമിത്യേകാക്ഷരം ബ്രഹ്മ വ്യാഹരന്മാമനുസ്മരൻ ।
യഃ പ്രയാതി ത്യജന്ദേഹം സ യാതി പരമാം ഗതിം ॥ 8-13 ॥
ശ്ലോകം 12–13: മരണസമയത്ത് എന്നെ സ്മരിക്കുക, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ വാതിലുകൾ അടച്ച് മനസ്സിനെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുക. തുടർന്ന് ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാ ഊർജ്ജവും തലയിലേക്ക് മുകളിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കുക. ഈ അവസ്ഥയിൽ ദൈവിക നാമം, മാറ്റമില്ലാത്ത ബ്രഹ്മത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഓം എന്ന അക്ഷരം ആവർത്തിക്കുന്നത് നിങ്ങൾ പരമമായ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തും.
12-13 ശ്ലോകങ്ങൾ മരണസമയത്ത് ദൈവത്തെ സ്മരിക്കുന്നതിന്റെയും ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കുന്നതിന്റെയും പ്രാധാന്യം എടുത്തുകാണിക്കുന്നു.
ഒരാൾ ജീവിതാവസാനത്തോട് അടുക്കുമ്പോൾ, ബാഹ്യലോകത്തിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ബോധപൂർവ്വം പിൻവലിക്കുകയും അവരുടെ ശ്രദ്ധ അകത്തേക്ക് തിരിച്ചുവിടുകയും ചെയ്യണമെന്ന് ശ്ലോകങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ വാതിലുകൾ അടച്ച് മനസ്സിനെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതിലൂടെ ഒരാൾ അഗാധമായ ധ്യാനാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ഈ ധ്യാനാവസ്ഥയിൽ, എല്ലാ ഊർജ്ജവും ശ്രദ്ധയും ശിരസ്സിലേക്കു നയിക്കാൻ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ആത്മീയതയുടെ ഉയർന്ന മേഖലകളിലേക്ക് ഒരാളുടെ ബോധത്തെ നയിക്കുന്നതിന്റെ പ്രതീകമാണിത്. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, വ്യക്തിക്ക് ഭൗതിക ശരീരത്തിന്റെ പരിമിതികളെ മറികടക്കാനും ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെടാനും കഴിയും.
കൂടാതെ, ദൈവനാമം ആവർത്തിക്കാനുള്ള ശക്തിയെ ശ്ലോകങ്ങൾ പരാമർശിക്കുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് "ഓം" എന്ന അക്ഷരം, അത് ശാശ്വതവും മാറ്റമില്ലാത്തതുമായ ബ്രഹ്മത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആഴത്തിലുള്ള ധ്യാനാവസ്ഥയിലായിരിക്കുമ്പോൾ ഈ പവിത്രമായ മന്ത്രം ജപിക്കുന്നത് ഒരാളെ അവരുടെ ബോധത്തെ ദൈവികവുമായി വിന്യസിക്കാനും ആത്യന്തികമായി ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാനും അനുവദിക്കുന്നു.
ചുരുക്കത്തിൽ, ഈ വാക്യങ്ങൾ കേന്ദ്രീകൃത ധ്യാനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഊന്നിപ്പറയുന്നു, ഉള്ളിലേക്ക് തിരിയുന്നു, ദൈവിക നാമത്തിന്റെ ആവർത്തനത്തിലൂടെ ദൈവവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ഈ സമ്പ്രദായങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നതിലൂടെ, വ്യക്തികൾ ഏറ്റവും ഉയർന്ന ആത്മീയ സാക്ഷാത്കാരവും വിമോചനവും നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
No comments:
Post a Comment